Varmesutring

Dei skryt av at det skal bli kaldt når regnet kjem. Så langt har eg berre opplevt behageleg temperatur tidleg om morgonen. Varmen er den store utfordringa for meg i dette landet. Fram til ti om morgonen er det heilt greit. Frå ti til tre stig temperaturen til eit nivå eg på ingen måte er bygd for. Etter tre synk utetemperaturen sakte nedover mot ein behageleg shortstemperatur i åtte-ni-tida. Problemet er berre at ein bør ha på seg bukse og gensar frå halv sju om ein ikkje vil ha malaria. 

Eg startar dagen med ein kald dusj. Te takkar eg fint nei til både til "breakfast-tea" og "tea-time" halv elleve. Frå eitt til fem har eg mest lyst til å tømme vatn over hovudet og lufttørke i skuggen av eit tre. På skulen går det vanlegvis greit fram til 1100. Frå då av går eg med ein våt hatt. Tankekrevjande arbeid pleier å gå i stå på tett etter tolv, men eg kan greie meg ei stund til om eg vatnar hatten jamnleg. Når lunsjen omsider kjem omkring halv to, er eg svolten og svett. Varm posho (fast maisstappe) med varm bønnesaus krev eit krafttak å få i seg. Apetitten er laber, og eg er stadig vekk litt småkvalm i denne varmen. Etterpå gjeld det å kome seg heim til ein kald dusj. Eg er rett og slett ikkje kar til å få gjort noko anna. Dilemmaet står mellom to val oppover den ujamne jordstien: 1. Sykle roleg for å utvikle minst mogleg varme. 2. Sykle fort for å kome seg vekk frå den nådelause sola. Det blir vanlegvis det siste. Eit kamikazeritt mot dusjen. Ein dag stupte eg inn i dusjen berre for å oppdage at eg ikkje greidde å skru opp krana. Nokon hadde rett og slett skrudd den skrekkeleg hardt igjen. Fem langtrukne minutt med desperat klemming og vriding etter kom den etterlengta strålen. 

Regntida har vore mitt høgste mål i lengre tid, og eg har telt ned til "end of february/beginning of mars" heilt sidan eg kom. No seier dei at regnet som tar med seg ein lågare temperatur kanskje ikkje kjem før i mai. Eg må sei eg lurer litt på korleis dette skal gå.