Tur til Otici og Palema 20. jan.

I dag har vi reist langt med ein kraftig firhjulstrekkar. Vi kjørte til Otici for å besøke skulen der. På skulen i Otici var det ingen vi fekk kontakt med i forkant, så vi måtte berre dukke opp. Der var dei i full gang med å bygge to nye bygningar som skulle gje rom for fleire elevar. Dei meinte å ha dei ferdige til skulestart den 31. jan, men no venta dei på sement, så arbeidsfolket gjekk arbeidslause. Vi fekk møte rektor, styremedlemmar og mange viktige personar i samfunnet. Dei var stolte over skulen sin som hadde dei einaste bygningane av semtent med bølgeblikktak. Då eg skulle ta bilete av folka der slutta dei å smile i det eg skulle ta biletet. Dette er ganske vanleg i Uganda, trur eg, i alle fall for folk som ikkje er vane med fotoapparat. Med eit stort smil sa eg at dei smilte heile tida bortsett frå når dei blei tatt bilete av. Då lo dei mykje og smilte villig på neste bilete. Kjekt. 

Dei verka venlege og greie å ha med å gjere. Eg skal bu der ei vekes tid for å undervise er planen. Vonar eg får med meg Anne når eg skal så langt ut i ingenmannsland. "Vegen" er ytterst humpete og herja, regnet gjer mykje skade på ein smal jordveg.

På eit tidspunkt kom det lattermildt frå Vincent framme: "This is in the middle of Africa!" Han hadde heilt rett. Graset er høgt som ein mann på begge sider av bilen, palmar og tre står spredt rundt omkring. Køyretøy såg vi ytterst få av, men eg blir stadig overraska over kva dei kan få med seg på ein sykkel. Finn geita.

 Det fantest faktisk mobildekning der, men straum og springvatn må ein nok sjå langt etter. 

På skulen i Palema (Ogali) blei vi mottekne av kvinner i flotte fargar som sang og dansa til velkomst. Mange hadde ungar på ryggen. Menn kom og handhelste på kvar og ein av gjestane. Inne i skulen holdt kvar og ein tale. Bønene deira hadde fått svar når vi var kome på besøk; ingen andre kjem med hjelp, så dei er avhengige av hjelp utanfrå. Noah trudde eg kom frå Fjellsdalen og hadde nok gitt dei store forhåpningar om kven som kom. Dei hadde framleis store behov for løn til lærarar då dei fekk mindre enn 100 kroner i løn for eit par tre månader. Vatnet deira hadde blitt infisert med mikroskopiske ormar, og dei hadde berre skulebygg til ein tredel av elevane sine. Dei serverte villsvin, antilope, maismjølsstappe, ris, kasava og eg som mannleg æresgjest fekk kose meg med eit så langt udefinert kyllingorgan. Ute på plassen var det fleire talar til mange foreldre som var samla. Eg prøvde å sei noko om at dei var sterke i kropp og sjel som heldt ut med sine tunge liv. Vonar eg kom igjennom.